FLEKTIV TILLAR



FLEKTIV TILLAR — grammatik, ba’zan leksik ma’nolar fleksiya yo’li bilan ifodalanadigan tillar; lingvistik tipologiya, tillarning morfologik tasnifidagi asosiy tushunchalardan biri. Flektiv tillar tushunchasi 1809 yilda nemis olimi F. Shlegel tomonidan fanga kiritilgan. U som tillari, gruzin tili va ba’zi hindevropa tillarini Flektiv tillar qatoriga kiritadi. Flektiv tillar 2 ta, odatda, o’zaro kesishuvchi ichki va tashqi fleksiyali guruxlarga bo’linadi. Tashqi fleksiya (fuziya — asos bilan affiksni ajratish, farklash qiyin bo’lgan holat), affikslardan farqli ravishda, ko’p ma’nolilik [masalan, “rukoy” shaklidagi “oy” morfemasi bir paytning o’zida jins (jenskiy), son (birlik) va kelishik (tvoritelniy) ma’nolarini ifodalaydi], shuningdek, asos bilan mahkam bog’langanlik xususiyatlari bilan ajralib turadi. Ichki fleksiyada morfema tarkibidagi unlilarning shartlanmagan urin almashinuvi grammatik ma’noga ega bo’ladi: nemis tilida geht — bormoqda, ging — bordi, der Gang — borish; Arab tilida qatala — (u) o’ldirdi, qutila — o’ldirilgan, qattol — o’ldiruvchi va shu kabilar. Ichki fleksiya mexanizmi, ayniqsa, fe’l morfologiyasida, som tillarining fe’l turkumida yaqqol namoyon bo’ladi. Fleksiya tilda aksar hollarda ma’no ifodalashning boshqa vositalari bilan birikkan holda bo’ladi.

Manba



O'zbekiston Milliy Ensiklopediyasi

Uzpedia.uz